11. Hafta

Tek başına koşmak ile başkalarıyla koşmak

Her koşucu eninde sonunda bir tercihe yerleşir: tek başına koşmanın sessizliği ya da bir grubun çekim gücü. Hiçbiri diğerinden daha iyi değildir, ama gerçekten farklı deneyimler sunarlar ve her birinin size ne kazandırdığını bilmek, gerçekten sürdüreceğiniz bir rutin oluşturmayı kolaylaştırır.

Tek başına koşmanın lehine

Birçok insan için tek başına koşmanın bütün cazibesi budur. Bu, tamamen size ait bir zamandır; kimseyle ayarlama yapmanıza ve hiçbir şeyi pazarlık etmenize gerek yoktur. Size uyduğunda, o gün vücudunuzun tam olarak istediği tempoda koşarsınız ve antrenmanınızı ödün vermeden kendi hedeflerinize göre şekillendirebilirsiniz. Yalnızlıkla birlikte gelen bir odaklanma da vardır. Boşluğu dolduracak bir sohbet olmayınca; nefesinizi, formunuzu ve vücudunuzun sürekli gönderdiği küçük geri bildirimleri fark edersiniz ve bu farkındalık zamanla sizi sessizce keskinleştirebilir. Pek çok koşucu, tek başına koşularını meditasyona en çok yaklaştıkları an olarak tanımlar.

Yine de işin öteki yüzü de gerçektir. Tek başına koşmak yalnızlaştırabilir; sizi bekleyen kimsenin olmadığı kasvetli bir sabahta motivasyon bulmak daha zordur ve uzun rotalarda ya da ıssız yerlerde güvenlik haklı bir kaygıdır. Ayrıca, bu işi sizden daha uzun süredir yapan insanların yanında koşarken ortaya çıkan gayriresmi rehberliği de kaçırırsınız.

Birlikte koşmanın lehine

Bir grupla ya da kulüple koşmak, bu ödünleşimlerin çoğunu tersine çevirir. Sosyal yön en bariz çekim noktasıdır: birlikte yapılan koşular sıkıcı bir zorunluluğu iple çektiğiniz bir şeye dönüştürür ve başkalarının sizi bekliyor olması, aksi halde atlayacağınız günlerde ortaya çıkmak için güçlü bir nedendir. Gruplar sizi kendi kendinize zorlayacağınızdan biraz daha fazla zorlama eğilimindedir ve deneyimli koşucular tempo ayarlama, form ve sık yapılan hatalardan kaçınma konusundaki ipuçlarını neredeyse kendiliğinden aktarır. Özellikle tanımadığınız rotalarda ya da hava karardıktan sonra bir güvenlik faydası da vardır.

Ödünler, tek başına koşmanın özgürlüklerinin ayna görüntüsüdür. Başkasının programına göre, sizinkiyle uyuşmayabilecek bir tempoda koşarsınız ve grubun enerjisiyle kendi sınırlarınızın ötesine sürüklenmemek için disiplin gerekir.

İyi haber şu ki bu bir ya-o-ya-bu meselesi değildir. Pek çok koşucu ikisini birden yapar; rahat ve düşünceli millerini tek başına koşar, grubu ise daha zorlu çabalar veya uzun hafta sonu koşuları için saklar. İkisini harmanlamak, hem yalnızlığın huzurunu hem de birlikteliğin verdiği motivasyonu korumanıza ve o günün gerektirdiğini seçmenize imkân tanır.