Week 5

Hardlopen op het witte doek

Filmmakers zijn dol op een hardloopscène, en het is makkelijk te zien waarom. Hardlopen is meteen leesbaar op camera. Een personage dat begint te rennen is een personage dat besluit iets te veranderen, en een publiek begrijpt dat zonder een woord dialoog. In de loop van de decennia hebben een handvol van deze scènes zich in de popcultuur gebrand.

De klassiekers

Je kunt niet over hardlopen in films praten zonder Rocky (1976). Sylvester Stallone die de trappen van het Philadelphia Museum of Art op stormt en zijn armen bovenaan in de lucht gooit, is misschien wel de meest geïmiteerde trainingsmontage die ooit is gefilmd, zozeer zelfs dat de trappen zelf een toeristische trekpleister zijn geworden. Een paar jaar later, Chariots of Fire (1981) gaf hardlopen een heel andere textuur, waarbij de strandloop in slow motion en het synththema van Vangelis een groep atleten die zich voorbereidt op de Olympische Spelen van 1924 in iets bijna poëtisch veranderden.

Dan is er nog Forrest Gump (1994), waarin het personage van Tom Hanks simpelweg besluit te gaan rennen, en blijft rennen, heen en weer door het land. Het werkt als metafoor juist omdat het helemaal niet echt over conditie gaat; het gaat over het verwerken van verdriet door te bewegen. The Pursuit of Happyness (2006) gebruikt hardlopen letterlijker, met Chris Gardner van Will Smith die eeuwig sprint om een bus te halen, een bed in de opvang, of een kans op een beter leven.

De alledaagse hardlopers

Niet elke hardloopfilm gaat over legendes. Brittany Runs a Marathon (2019) volgt een gewone vrouw, gespeeld door Jillian Bell, die begint met hardlopen terwijl ze haar leven probeert om te gooien, en de film verdient zijn emotionele ontknoping door de worsteling realistisch te houden in plaats van heroïsch. Aan de lichtere kant, Run Fatboy Run (2007) laat Simon Pegg strompelend door een marathontraining gaan om redenen die heel weinig met conditie te maken hebben, en het werkt omdat de meesten van ons die kloof tussen goede voornemens en pijnlijke benen herkennen. Kleinere films als Saint Ralph en de documentaire Spirit of the Marathon graven dieper in wat mensen überhaupt tot de afstand aantrekt.

Wat al deze films met elkaar verbindt, is dat het hardlopen zelden de kern is. Het is een manier voor de camera om te laten zien hoe iemand van de grond opkrabbelt en het opnieuw probeert. Wat, als je erover nadenkt, precies is hoe een loop voelt op de dagen dat je het minst wilt gaan.