Week 5

Το τρέξιμο στη μεγάλη οθόνη

Οι κινηματογραφιστές λατρεύουν μια σκηνή τρεξίματος, και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Το τρέξιμο είναι άμεσα αναγνώσιμο στην κάμερα. Ένας χαρακτήρας που αρχίζει να τρέχει είναι ένας χαρακτήρας που αποφασίζει να αλλάξει κάτι, και το κοινό το καταλαβαίνει χωρίς λέξη διαλόγου. Στο πέρασμα των δεκαετιών μια χούφτα από αυτές τις σκηνές έχουν χαραχτεί στην ποπ κουλτούρα.

Οι κλασικές

Δεν μπορείτε να μιλήσετε για το τρέξιμο στον κινηματογράφο χωρίς το Rocky (1976). Ο Sylvester Stallone να ανεβαίνει με ορμή τα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας, με τα χέρια υψωμένα στην κορυφή, είναι αναμφισβήτητα το πιο πολυμιμημένο μοντάζ προπόνησης που έχει γυριστεί ποτέ, τόσο ώστε τα ίδια τα σκαλιά έχουν γίνει τουριστικό αξιοθέατο. Λίγα χρόνια αργότερα, Chariots of Fire (1981) έδωσε στο τρέξιμο μια πολύ διαφορετική υφή, με το τρέξιμο στην παραλία σε αργή κίνηση και το συνθεσάιζερ θέμα του Βαγγέλη να μετατρέπουν μια ομάδα αθλητών που προετοιμάζονται για τους Ολυμπιακούς του 1924 σε κάτι κοντά στην ποίηση.

Έπειτα υπάρχει το Forrest Gump (1994), όπου ο χαρακτήρας του Tom Hanks απλώς αποφασίζει να τρέξει, και συνεχίζει να τρέχει, πέρα δώθε σε όλη τη χώρα. Λειτουργεί ως μεταφορά ακριβώς επειδή δεν αφορά καθόλου τη φυσική κατάσταση· αφορά την επεξεργασία του πένθους μέσω της κίνησης. The Pursuit of Happyness (2006) χρησιμοποιεί το τρέξιμο πιο κυριολεκτικά, με τον Chris Gardner του Will Smith να τρέχει διαρκώς για να προλάβει ένα λεωφορείο, ένα κρεβάτι σε καταφύγιο ή μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.

Οι καθημερινοί δρομείς

Δεν είναι κάθε ταινία τρεξίματος για θρύλους. Brittany Runs a Marathon (2019) παρακολουθεί μια συνηθισμένη γυναίκα, την οποία υποδύεται η Jillian Bell, που ασχολείται με το τρέξιμο ενώ προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή της, και κερδίζει τη συναισθηματική της ανταμοιβή κρατώντας τον αγώνα ρεαλιστικό αντί για ηρωικό. Στην πιο ελαφριά πλευρά, Run Fatboy Run (2007) στέλνει τον Simon Pegg να σκοντάφτει μέσα από την προπόνηση μαραθωνίου για λόγους που έχουν ελάχιστη σχέση με τη φυσική κατάσταση, και πετυχαίνει επειδή οι περισσότεροι από εμάς αναγνωρίζουμε αυτό το χάσμα ανάμεσα στις καλές προθέσεις και τα πονεμένα πόδια. Μικρότερες ταινίες όπως το Saint Ralph και το ντοκιμαντέρ Spirit of the Marathon εμβαθύνουν περισσότερο στο τι τραβά τους ανθρώπους στην απόσταση εξαρχής.

Αυτό που τα δένει όλα αυτά μαζί είναι ότι το τρέξιμο σπάνια είναι το ζητούμενο. Είναι ένας τρόπος για την κάμερα να δείξει κάποιον να σηκώνεται από το πάτωμα και να προσπαθεί ξανά. Κάτι που, αν το σκεφτείτε, είναι ακριβώς αυτό που νιώθει ένα τρέξιμο τις μέρες που λιγότερο θέλετε να πάτε.